Güven Uludağ | KKTC - Lefkoşa

1970’li yılların sonu veya seksenli yılların başıydı sanırım... Ben ortaokul öğrencisiyim. Köylüyüz ya,yaz tatili hep tarlalarda geçiyor. Luricina’nın domates bahçelerinde. Bir gün domates topluyoruz. Eylül ayı... Hafif bir yağmur.. Azıcık...Yerdeki tozun toprağın, ateşini alacak kadar.. Yorulduk.. Öğle yemeğine oturduk. Köy ekmeği, çakıstes ve tarladan domates. Yakın bir kuyudan çekilmiş su da vardı yanında.. Tam bu sıralarda uzaklardan üç kişinin bize doğru koşar adımlarla geldiğini gördük.

Yağmur oturtmuştu ya tozu toprağı... o kadar hızlı adımlarla geliyorlardı ki,  o  oturmuş toprak bile havalanıyordu ayaklarının altından. Kravatlıydı aralarından biri. Üstelik dev gibi gelmişti bana. Küçücük bir ortaokul öğrencisiydim o zaman.

Geldiler.. Yanımıza oturdular. Hatırımızı sordular. Bizimle yemek yediler. Ve onu o anda hatırladım. Bir süre önce köy kahvesinde, önüne koyduğu masası ve bir fincan çayı ile konuşma yaparken görmüştüm onu.   Konuşuyor anlatıyordu. Gülümsüyor bazen de elini masaya vuruyordu. Çay fincanı masadan fırlarken o konuşmaya devam ediyordu. Evet o adamdı bu. Elinde gazetesi vardı, dev gibi olanın. Arabalarını ana yola bırakmışlardı. Ama gazetesi yanındaydı. Kopamamıştı ondan. YENİDÜZEN gazetesi. Komünistlerin. Öcülerin. Öyle öğretmişlerdi bize. Ve en büyük komünistti yanımızda oturan. Bizimle çakıstes ekmek yiyen. Bizimle konuşan. Naci Talat. O gün ilk defa yaşadım  onunla. Ve o gün bir milattı sanki. Ortaokuldaydım ve köye gelen 13 YENİDÜZEN’i köye dağıtanlara bende katılıyordum artık zaman zaman. Ve o gün bizimle birlikte oturan benden yaşça küçük birinin söylediği bir  cümle hep beynimin bir köşesinde kaldı...

 “Yani şimdi ben NACİ TALAT’la  beraber yemek yedim ???”

O gün bugündür YENİDÜZEN günlük yaşantımda hep oldu. Hep de olacak. Bu yüzdendir belki de, her YENİDÜZEN yazarının bir YENİDÜZEN olarak algılanmasını istedim ben ve hep de isteyeceğim...Çünkü Yenidüzen’e her baktığımda, tozu toprağa katıp da gelen o dev gibi  gülümseyen adamı görüyorum ben..